BijbelArchief
Israel en de PLO
Israel en de PLO
 

Israël en de PLO (Palestine Liberation Organisation)

Jesaja 62:1 'Om Sions wil zal ik niet zwijgen en om Jeruzalems wil zal ik niet rusten, totdat zijn heil opgaat als een lichtglans en zijn verlossing als een brandende fakkel.'

Het conflict tussen Israël en de Palestijnen vormt al tientallen jaren een van de meest problematische vraagstukken van de internationale politiek. Het probleem is voor een deel terug te voeren tot de stichting van de staat Israël op 14 mei 1948. Het VN verdelingsplan werd aanvaard door de Joden maar niet door de Arabieren. Met de terugtrekking van de Britten uit het mandaatgebied ‘Palestina’ riep Israël haar onafhankelijkheid uit op het haar door de VN toegekende gebied. De dag daarna werd het nieuwe 'Israël' aangevallen door de legers van 6 Arabische landen, Egypte, Syrië, Transjordanië, Libanon, Saoedi-Arabië en Irak, die het VN verdelingsplan niet aanvaarden. De aanvallende Arabische landen riepen de bevolking op zo snel mogelijk te vertrekken om hun intocht te vergemakkelijken, met de belofte op spoedige terugkeer zodra de Joden waren verslagen.Vandaag heet het dat de Joden ze het land hebben uitgejaagd maar deze beschuldiging is niet in overeenstemming met de werkelijkheid.

De oorlog van 1948 werd uitvoerig beschreven in de wereldpers door de correspondenten ter plaatse. Ook werd melding gemaakt van vluchtelingen, maar geen enkele krant, noch Arabische, noch westerse, werd ook maar gesuggereerd dat Israël de Arabieren verjoeg. (zie o.m. 'As Sarih', 30-03-1948; 'Sada al Janub', 16-08-1948; 'London Times', 5-05-1948; 'The Economist', 2-10-1948; 'Falastin'(Jordanië), 19-02-1949. Ook de Arabische leiders beschuldigden destijds niet Israël, maar eerder de Arabieren zelf voor de vlucht van de circa 580.000 (de cijfers werden later opgedreven). Pas later zagen de Arabieren de propagandistische waarde ervan in om Israël de schuld te geven. Emil Ghoury, secretaris van het Arabisch Hoger Comité, het officiële leiderschap van de Palestijnse Arabieren in 1948 zei in de 'Daily Telegraph'van Beiroet, 6-09-1948: het feit dat er vluchtelingen zijn is het directe gevolg van de actie van de Arabische Staten door de verdeling en de Joodse Staat te verwerpen. De Arabische Staten zijn unaniem deze strategie overeengekomen en zij moeten delen in de oplossing van het probleem.In 1960 paste Emil Ghoury zijn eerste versie plotseling aan en zei in de VN (17-11-1960): 'Het waren de ( Zionistische) terreurdaden, vergezeld door algehele plunderingen, die de exodus van de Palestijnse Arabieren veroorzaakt hebben'.

Er bestaat geen land dat Palestina heet
Het idee dat de Samaria en Judea, de zogenaamde ‘Westbank’ bezet Palestijns land zijn en dat de ‘Palestijnen’ vechten voor de bevrijding van hun land op de Israëlische bezetter, is een internationaal geaccepteerd feit. Maar de Palestijnse claims op dit land is één van de grootste leugens in de menselijke geschiedenis. 'The Jews took no one’s land'zei Joseph Farah, een Amerikaan van Arabische afkomst en Midden-Oosten deskundige, op 25 april 2002 in een interview voor Arutz-7 radio:

'Er bestaat niet zoiets als een Palestijns volk. Er heeft in de hele geschiedenis nooit een Palestijns volk bestaan. Er bestaat geen Palestijnse taal, geen Palestijnse cultuur en er is nooit sprake geweest van een land dat bestuurd werd door Palestijnen. Wat men heden ten dage het Palestijnse volk noemt is niets anders dan een verzameling Arabieren uit verschillende Arabische landen. Zij noemden zich nooit ‘Palestijnen’. Er is niets dat hen doet verschillen van de Arabische bevolking in bijvoorbeeld Jordanië, Egypte, Irak of een ander Arabisch land'.

De hele regio- door de Britten het mandaadgebied Palestina genoemd- bestond eeuwenlang uit niets anders dan woestijn en uitgestrekte moerasgebieden. Dat betekent echter niet dat er niet altijd een sterke joodse aanwezigheid was in het land.Naast de Joden woonden ca 120.000 Arabieren in een gebied dat het huidige Israël, de gebieden Samaria en Judea en het huidige Jordanië besloeg. In de stad Jeruzalem was in het jaar 1854 2/3 van de bevolking joods. In 1906 telde Jeruzalem ca 60.000 inwoners, waaronder 7000 moslims, 13.000 christenen en 40.000 Joden. Gedurende de 19 jaar dat Samaria en Judea, inclusief Jeruzalem door Jordanië was bezet en Gaza door Egypte, sprak niemand over een Palestijnse staat, noch de Arabische wereld, noch de Verenigde Naties. Niemand vroeg aan Jordanië en Egypte de gebieden aan de ‘Palestijnen’ over te dragen. Niemand had toentertijd ooit van een Palestijns volk gehoord. Dat bestond gewoonweg niet! Israël is niet tegen een Palestijnse staat ten strijde getrokken en bezet dus ook geen Palestijns land. Israël veroverde de gebieden Samaria, Judea en Gaza, niet op de Palestijnen maar op Jordanië en Egypte. Jeruzalem was nooit de hoofdstad van een andere staat dan Israël en al helemaal niet van een staat die nooit heeft bestaan. Zelfs in de tijd van de Ottomaamse Turken stond Jeruzalem nauwelijks in de belangstelling van de islam. Die belangstelling ontstond pas nadat de Joden waren begonnen met de opbouw van hun aloude verwoeste land.

De profeet Zacharia maakt duidelijk dat er in de eindtijd een 'bastaard' volk is Asdod zal wonen.

Zacharia 9:5-6 'Askelon zal het zien en vrezen, ook Gaza, en het zal hevig beven, en Ekron, omdat zijn verwachting zal beschaamd worden; dan zal de koning uit Gaza verdwijnen en Askelon zal onbewoond zijn. Dan zal een bastaardvolk in Asdod wonen, en Ik zal de trots der Filistijnen uitroeien.'

Er bestaan echter geen nakomelingen van de oorspronkelijke Filistijnen dus over welk ‘volk’ heeft Zacharia het eigenlijk in deze tekst? Aangezien er in deze tijd ‘Palestijnen’ in het door Zacharia genoemde gebied wonen, moet deze tekst derhalve op hen slaan. Arafat spreekt trouwens ook steeds over zijn Filistijnse volk. Hij proclameert dat de Palestijnen afstammelingen zijn van de Filistijnen. Het feit dat de bijbel hen een ‘bastaardvolk’ noemt, betekent, dat de Filistijnen van de eindtijd een verdeeld volk zijn zonder zuivere identiteit en dat is precies het geval met de huidige ‘Palestijnen’. In een interview van 31 maart 1977 met de Nederlandse krant Trouw , zei Zahir Muhsein, lid van het uitvoerend comité van de PLO:

'Het Palestijnse volk bestaat niet. De oprichting van een Palestijnse staat is slechts een middel ter voortzetting van onze strijd tegen de staat Israël voor onze Arabische eenheid. In werkelijkheid is er heden geen verschil tussen Jordaniërs, Palestijnen, Syriërs en Libanezen. Alleen om politieke en tactische redenen spreken we heden over htr bestaan van een Palestijns volk, daar de nationale Arabische belangen vereisen dat we het bestaan poneren van een afzonderlijk 'Palestijns volk' om het Zionisme tegen te gaan.Om tactische redenen kan Jordanië , dat een soevereine staat is met vastgelegde grenzen, Haifa en Jaffa niet opeisen, terwijl ik als Palestijn, zonder twijfel Haifa, Jaffa, Beer-Sheva en Jeruzalem kan eisen. Maar vanaf het moment dat wij ons recht op geheel Palestina laten gelden, zullen we zelfs geen minuut wachten om Palestina en Jordanië te verenigen.'

Arafat’s terreur dossier
De roep om onmiddellijke actie tegen Israël uitte zich onder meer via de organisatie 'al-Fatah'(de overwinning), die al in 1959 in de Gazastrook was opgericht. Een van de oprichters ervan was Jasser Arafat geboren en getogen in Cairo Egypte, op 4 augustus 1929 wiens werkelijke naam is 'Abd al Rachman abd al-Rauf Arafat al-Koed Al Hoesseini'. Arafat vertelde zelf een van de slachtoffers van het zionisme te zijn. Hij zou al zijn land en andere bezittingen aan de joden zijn kwijtgeraakt. Vol weemoed verhaalde hij over zijn kinderjaren in zijn geliefde stad Jeruzalem en vertelde hij over de onderdrukking van zijn volk door de joden. Maar Arafat heeft tot zijn 28e levensjaar in Cairo gewoond. In de statuten van zijn Fatah-beweging werden de volgende doelstellingen opgenomen.

'Volledige bevrijding van Palestina en de uitroeiing van het zionistische economische, politieke, militaire en culturele bestaan. Onze gewapende strijd heeft ten doel de zionistische staat te vernietigen en Palestina volledig te bevrijden. Er is geen plaats voor Israël. Het maakt niet uit hoe lang het duurt tot ze verdwenen is. Jeruzalem is een symbool voor iedere moslim op de wereld. De Joodse aanspraken op de stad zijn vals en wij accepteren niets dan een volledig islamitisch Jeruzalem onder islamitisch beheer. Het eind van het zionistisch wezen is een opdracht in de Koran'.

Het punt is dus niet 'bezetting van gebieden' het punt is dat zij geen Joodse staat dulden. In het Engels spreken ze over vrede om de Westerse samenleving een rad voor ogen te draaien. De Palestijnen streven niet naar het einde van het conflict, maar naar de verandering van Israël in een Palestijnse staat. De strategie is Israël in fasen te liquideren. De terreur en de tijd zullen hun werk doen. Dat is hun fasentheorie.Ook het opeisen van de stad Jeruzalem is volslagen ten onrechte want de stad is nooit in de hele geschiedenis de hoofdstad geweest van een Arabische of een moslimstaat. Jeruzalem is al meer dan 3000 jaar de hoofdstad van de kinderen van Israël.

Psalm 83:5 'Zij zeggen: komt, laten wij hen als volk verdelgen, zodat aan de naam van Israël niet meer wordt gedacht.'

Tijdens de eerste Arabische topconferentie in Alexandrië in 1964- toen Samaria en Judea de ‘Westoever’ nog onder Jordaanse bezetting vielen- werd besloten tot de oprichting van de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie ( PLO ) ,die financieel gesteund zou worden door de Arabische Liga. Dit was drie jaar voordat Samaria en Judea in de Zesdaagse zelfverdedigingsoorlog in 1967 door Israël onder haar beheer werd gebracht.Toen was er geen enkele Joodse ‘nederzetting’ in deze gebieden, noch was er sprake van enige Joodse ‘bezetting’. Toch spreekt het handvest van de PLO vanaf haar oprichting over vernietiging van Israël en vonden er al diverse terroristische aanvallen plaats op Israëlisch grondgebied. De advocaat Ahmed Sjoekeiri, voormalig ambassadeur van Saoedi-Arabië bij de Verenigde Naties, werd de eerste leider van de PLO. Vanaf dat moment was er voor het eerst sprake van een soort Palestijnse Nationale Identiteit. Daarvoor was er geen serieuze beweging geweest die streefde naar een Palestijns thuisland. In 1968 werd de PLO omgevormd tot overkoepelende organisatie, waarin de verschillende aangesloten groepen zelfstandig konden blijven opereren. Behalve Al-Fatah verenigden zich onder deze koepel ook een aantal andere terreurbewegingen zoals het Volksfront voor de Bevrijding van Palestina, gesteund door Irak en Libië onder leiding van George Habasj. De PLO als overkoepelende organisatie kwam onder leiding te staan van Arafat. Zowel de oprichting van de al-Fatah beweging als de oprichting van de PLO gebeurde dus in een tijd dat de 'Westelijke Jordaanoever' en 'Oost Jeruzalem' door Jordanië bezet waren.

Met het ontstaan van de PLO bleek echter al spoedig dat het de Palestijnen niet alleen om dit gebied ging maar om het hele voormalige Britse mandaatgebied Palestina, dus inclusief het deel wat de VN aan Israël had toegewezen. Tijdens de 'Zesdaagse oorlog' van 1967 veroverde Israël de Westelijke Jordaanoever en Oost Jeruzalem op Jordanië, de Golanhoogvlakte (het Bijbelse Basan) op Syrië en de Gazastrook op Egypte. De verovering van de Westelijke Jordaanoever en Oost Jeruzalem betekende een terugkeer van het Joodse volk naar het aloude Bijbelse land, naar de bergen van Samaria en Judea en hun 3000 jaar oude hoofdstad Jeruzalem. Deze gebeurtenis is een van de grootste wonderen die de wereld ooit heeft aanschouwd. Israël veroverde het land dus niet op de Palestijnen zoals velen tegenwoordig geloven, maar op Jordanië. Vanaf de oorlog van 1967 etaleerde de PLO zich als een stel gewetenloze en koelbloedige moordenaars. Zij richtten hun terreuracties, waarbij veel onschuldige slachtoffers vielen, voornamelijk tegen Israël maar deels ook tegen niet-Israëlische doelen, zoals de internationale vliegtuigkapingen.

Zo werden in september 1970, vier vliegtuigen op een dag gekaapt door Arabische terroristen die in contact stonden met Arafat. Zij brachten drie van de vliegtuigen naar een vliegveld in Jordanië, waar ze opgeblazen werden, nadat de gegijzelde passagiers werden vrijgelaten. Het incident vormde een hoogtepunt in de verslechterde relaties tussen Arafat’s terreurbewegingen en de Jordaanse koning Hoessein.Bovendien weigerde Hoessein Palestijnse commando’s toe te staan vanaf Jordaans grondgebied acties uit te voeren tegen Israël. De Israëlische geheime dienst maakte Hoessein erop attent dat Arafat bezig was de macht in Jordanië over te nemen, of tenminste een staat in een staat te creëren. Hij bracht dit land tot de rand van de afgrond omdat hij droomde van een Groot Palestina met inbegrip van Jordanië. Koning Hoessein liet de militaire bolwerken van Arafats terreurbeweging met geweld opruimen en joeg Arafat zelf het land uit.

Zo verschrikkelijk was Hoessein’s eendaagse campagne, dat vele Palestijnse terroristen de rivier de Jordaan overstaken en zich liever overgaven aan de Israëli’s dan een zekere dood door de handen van het Jordaanse leger tegemoet te zien. Het ingrijpen van Hoessein koste naar schatting aan tienduizend Palestijnen het leven. Dat zijn er meer dan er zijn omgekomen in de 54 jaar van Israëls bestaan. Deze gebeurtenis staat bekend onder de naam 'Zwarte September'. De in 1971 opgerichte terreurbeweging de Zwarte September, is naar de gebeurtenis in Jordanië genoemd. De bloedigste door deze organisatie gevoerde terreuractie was de gijzeling van de Israëlische deelnemers aan de Olympische spelen in München op 5 september 1972, waarbij elf Israëliërs werden vermoord en waarbij ook vijf Palestijnse commando, s en twee Duitsers omkwamen.

De terreurbaas vlucht naar Libanon
Roverhoofdman Arafat vluchtte na zijn avontuur in Jordanië met het overgebleven deel van zijn bende naar Libanon. Ook in dit land werd hij al spoedig een oproerige en gevaarlijke factor, die de staat Libanon destabiliseerde. Gedurende zijn aanwezigheid hier veranderde hij het land in een onvoorstelbare puinhoop met duizenden slachtoffers. Ondertussen nam het PNC (Palestinian National Council) op 8 juni 1974 in Caïro het zogenaamde 'Fasenplan'aan. In dit plan dat in 1988 nogmaals werd bekrachtigd en verder ontwikkeld, werd het proces omschreven dat moest leiden tot de bevrijding van heel Palestina. Een van de doelen was de internationale wereld te mobiliseren teneinde druk op Israël uit te oefenen de zogenaamde 'bezette gebieden'aan de Palestijnen over te dragen. Arafat oogstte al snel succes want in oktober 1974 werd op de Arabische topconferentie in Rabat de PLO door de Arabische staten unaniem erkend als wettige vertegenwoordiger van het Palestijnse volk.

Op 17 november 1974 kreeg Arafat de gelegenheid de Algemene Vergadering van de VN toe te spreken. Gestoken in uniform en met een revolver op de heup, oogstte hij groot diplomatiek succes in zijn streven de wereldopinie aan zijn zijde te krijgen. Hij beloofde de wereld af te zien van het gebruik van geweld en langs de weg van vreedzame middelen te komen tot een oplossing van de geschillen met Israël. Maar de wereldburgers wiens geest niet door deze plechtige beloften was versluierd, zagen al spoedig dat hij bezig was met het opbouwen van legerkampen in Zuid Libanon om van daaruit het noorden van Israël met Katoesja-raketten te beschieten en terreuracties te ondernemen. In 1974 gaf hij opdracht tot het vermoorden van Joodse schoolkinderen in o.a. Avivim en Ma’alot. Deze aanslag werd uitgevoerd door een cel van de terrorist Naif-Hawatmeh waarbij 26 Israëlische kinderen om het leven kwamen en 70 anderen gewond raakten. Leden van Hawatmeh’s organisatie hadden destijds een school in de stad Ma’alot bestormd en bezet, om hiermee de vrijlating van Palestijnse gevangenen te bevorderen.Israël’s voormalige premier Golda Meïr huilde toen zij de joodse baby’s zag liggen die door de Palestijnse terroristen uit de bovenramen van een flatgebouw naar beneden waren gesmeten. Bij een andere inval vanuit Libanon op de kibboets Shamir in het noorden van Galilea, verschansten terroristen zich in een kindercréche en doden drie vrouwen en een baby. Een van de bloedigste aanslagen vond plaats op de kustweg tussen Haifa en Tel Aviv in maart 1978. Hierbij werden 35 Israëliërs door terroristen vermoord.

Gedurende Arafats aanwezigheid in Libanon liet hij naar schatting 4000 Katoesja-raketten op doelen in het noorden van Israël afvuren waarbij veel slachtoffers te betreuren waren en de plaats Kiryat-Shmona zwaar werd getroffen. Maar ook de bevolking van Libanon kreeg met Arafats bende te maken. In het boek 'Inside the PLO'vertellen de schrijvers Livingstone en Havely een serie hartverscheurende verhalen uit de mond van Libanese christenen die zijn ontkomen aan de Palestijnse moordmachines. Een van de verhalen gaat over een jong christelijk meisje Susan. S, die na haar universitaire opleiding in Amerika, naar Beiroet was teruggekeerd. Zij was bij haar ouders thuis toen een aantal 'PLO officieren' binnen kwamen. Zij vermoorden eerst de vader en broer, verkrachten haar moeder die een ernstige bloeding kreeg en stierf. Daarna verkrachten ze Susan vele malen, schoten haar vervolgens neer en sneden haar de borsten af. Wonder boven wonder bleef zij in leven, zwaar verminkt over haar hele lichaam.

Het christelijke dorpje Aishiye kreeg op 19 oktober 1976, circa 1000 mannen van Arafat op bezoek. Nadat een deel van de dorpelingen in hun kerk was opgesloten werden er buiten 60 in koelen bloede vermoord, mannen, vrouwen en kinderen. Het beeld van Christus werd aan stukken geschoten en er werd gevoetbald met schedels die op het kerkhof uit de graven waren gehaald. In de christelijke stad Damour stormden Palestijnen een aantal huizen binnen en vermoorden vijftig mensen. Onder hen was de hele familie Can’an, vier kinderen, de moeder, de vader en de opa. De moeder die zwanger was, omarmde nog steeds een van haar kinderen. De ogen van de kinderen waren uitgestoken en hun ledematen afgehouwen.

Ook de aanvallen op Israël gingen gewoon door en dat had tot gevolg dat het Israëlische leger de operatie 'Vrede voor Galilea'startte. Het doel was om de basis van de terroristen op te ruimen en de militaire infrastructuur van Arafats bende te vernietigen. De strijd die daarop volgde resulteerde in het vertrek van Arafat. Hij vluchtte naar Tunesië waar hij zijn regering in ballingschap oprichtte. Van hieruit regisseerde hij een hele serie aanslagen op Joodse en niet-joodse doelen overal ter wereld waarbij honderden onschuldige slachtoffers vielen.

Vanaf 1975 hebben PLO terroristen of organisaties met nauwe banden met deze terreurbeweging, zeshonderd (600) internationale, al dan niet geslaagde aanslagen ondernomen in ongeveer 70 landen. Zo worden de Palestijnen er ook van verdacht betrokken te zijn geweest bij de aanslag op het Pan Am toestel op 21 december 1988 boven het Schotse Lockerbie, waarbij 259 mensen plus 11 bewoners van het dorp omkwamen. Al vrij snel na deze aanslag meldden Israëlische veiligheidskringen dat het Volksfront voor de Bevrijding van Palestina en Syrië bij de aanslag betrokken waren geweest. De genoemde Palestijnse terreurorganisatie staat onder leiding van Ahmed Jibril en heeft zijn hoofdkwartier in de Syrische hoofdstad Damascus. De Semtex explosieven waarmee het vliegtuig is opgeblazen zouden met de Syrische Nationale Luchtvaartmaatschappij naar Berlijn zijn vervoerd en daar overhandigd aan medewerkers van Jibril ,die de aanslag verder voorbereidden met hun Libische handlangers.Ook bestaan er aanwijzingen dat de aanslag moet worden toegeschreven aan de onlangs overleden Palestijnse terrorist Aboe Nidal. Volgens Atef Aboe Bakr, een voormalige bondgenoot van Nidal heeft niemand durven bekennen dat Nidal achter de aanslag stak ,, omdat hij degene die dat zou onthullen, zeker zou hebben gedood.'

Een belangrijk deel van alle door Palestijnen gepleegde terreurdaden vond plaats onder leiding, of in opdracht van Arafat, de man die tijdens de Algemene Vergadering van de VN nog zo plechtig had beloofd, op vreedzame wijze het conflict met Israël te zullen oplossen. Zo melden bronnen dat hij ook de wapens zou hebben geleverd die door de terroristen werden gebruikt bij de aanslag op de Amerikaanse marinebasis in Beiroet in 1983 waarbij 240 Amerikaanse Mariniers om het leven kwamen. Ook word hij ervan beschuldigd betrokken te zijn geweest bij de planning van de eerste aanslag op het World Trade Center in New York in februari 1993 waarbij zes doden en meer dan duizend gewonden vielen.Tijdens een gesprek van Arafat met Hassan Atourbi, de leider van de Soedanese Islamitische Fundamentalistische Beweging, werd het plan gesmeed voor een terreuractie tegen het World Trade Center. Arafat’s connectie met deze aanslag werd echter nooit meer opgehaald. Het leidde wel tot een internationaal opsporingsbevel maar tot arrestatie kwam het nooit. Hij kon zelfs Amerika bezoeken zonder dat George Tenet de baas van de CIA tot arrestatie overging. De terreurbaas moest met alle middelen beschermd worden om het ‘vredesproces’ te redden. Sinds 1968 zijn er 92 Amerikanen vermoord en raakten er 106 gewond bij Palestijnse terreuraanslagen. Een van de aanslagen waarbij Arafat persoonlijk betrokken was,was de moord op twee Amerikaanse diplomaten en een Belg in 1973. Acht leden van Arafats 'Zwarte September' organisatie vielen op 27 februari 1973 een gebouw van de Saoedische Ambassade in Khartoem, Soedan binnen waar een receptie aan de gang was. Hier gijzelden zij een groep diplomaten en eisten de vrijlating van Sirhan Sirhan, de moordenaar van Robert Kennedy en andere Arabische gevangenen in Europa en Israël. President Nixon weigerde echter op de eisen in te gaan waarna Arafat afgevaardigde Abu Lyad een bericht in code 'Nahar al-Bard'- Cold River naar de kidnappers stuurde. Dit was het signaal de diplomaten uit het westen te vermoorden. De slachtoffers de Amerikanen Cleo Noel en George Curtis en de Belg Guy Eid werden met machinegeweren gedood.

Arafat’s intocht in Gaza
Op 1 juli 1994 verplaatste Arafat zijn zetel naar Gaza om van daaruit leiding te geven aan de opbouw van 'zijn' land Palestina.Michael Kelly, journalist van de Washington Post schreef op 3 april 2002 een artikel over Arafat’s intocht.

'Arafats aankomst in Gaza was een vertoon van brute macht. Hij kwam uit de Sinaï aan in een lange karavaan van Chevrolet Blazers, Mercedessen en BMW’s, 80 wagens vol zonnebrillen dragende boeven in leren jacks uitgerust met Kalashnikovs. De karavaan schoot langs de drukbezette straten schoten afvurend om het ‘geliefde volk’ uiteen te jagen om ruimte te maken voor de grote leider.Dit was alles dat de Palestijnse Autoriteit in het begin liet zien, een lelijke karikatuur van islamitisch despotisme.Het was nooit de bedoeling om democratie, ‘the rule of law’ , vrije pers, of een functionerend systeem van belastingen of gerechtshoven of ziekenhuizen in te voeren. Er heeft nooit een echte regering bestaan. Niemand heeft zich ooit met de opbouw van een economie of creatie van banen of zelfs maar vuilnisophaaldiensten of straatonderhoud bemoeid. Er waren alleen maar veiligheidsorganen- vele, vele- en villa’s bij de zee van Arafats maten, en miljoenen dollars buitenlandse hulp, die altijd weer verdween,en gevangenissen en propaganda. En in het midden van dit alles: 'President' Arafat, zittend in een kamer- omringd door wachtende vleiers en slippendragers en respectovolle dames en heren van de per'.

Vandaag zit hij binnen de grenzen van Gods land door de wereld opgetuigd met de Nobelprijs voor de vrede en eist hij een land op dat nooit van de Palestijnen is geweest. Om zijn eisen kracht bij te zetten stuurt hij zelfmoordenaars naar Israël om zoveel mogelijk slachtoffers te maken. Opnieuw gebruikt hij het wapen van terreur en geweld en heeft hij zich andermaal ten doel gesteld heel ‘Palestina’ van de Joodse 'bezetter' te bevrijden. Vrede betekent voor ons de vernietiging van Israël, zei hij in een toespraak voor veertig Arabische diplomaten in Stockholm in het voorjaar van 1997. De vernietiging van Israël is nabij zo sprak hij. Wij, Palestijnen zullen alles overnemen, inclusief geheel Jeruzalem. Wij zullen de staat Israël volledig elimineren en een zuivere Palestijnse staat vestigen.

Arafat wil Israël elimineren
De PLO-leider zegt dus openlijk te streven naar het bezit van heel Israël. Hij eist het land op dat Israël als een eeuwig durend bezit van de Here heeft ontvangen. In de Engelstalige Saoedische krant 'Saudi Gazette'van 27 juli 2000 zei Arafat het volgende.

'Vrede, stabiliteit en veiligheid kunnen in het Midden Oosten niet worden hersteld zonder de terugkeer van Jeruzalem onder volledige Palestijnse soevereiniteit en als de hoofdstad van de Palestijnse staat. Dat is wat wij duidelijk hebben verklaard en waar wij op staan. Wij zullen geen enkele andere rol of status accepteren dan volledige soevereiniteit over Jeruzalem'.

Grote veldslagen liggen voor ons, laten wij ons daarom voor allah en het gehele Palestijnse volk verplichten dat wij onze belofte nakomen. Een eed is een eed en een belofte is een belofte. De hele wereld staat aan onze kant, aldus Arafat en Israël staat hopeloos alleen. Inderdaad kan Arafat zich verheugen over een grote schare supporters wereldwijd, waaronder kerkelijke machthebbers en wereldleiders. Men heeft de corrupte Arafat bijkans heilig verklaard ondanks het feit dat hij talloze Israëli, s Libanezen, Amerikanen en Europeanen heeft laten vermoorden. De Duitse krant Bild schreef over hem:,,Arafat is van alles op de hoogte. Hij is de grijnzende dierentuin directeur die de kooien van de leeuwen en tijgers van de terroristenbendes waaronder die van Hamas heeft geopend'. Hij heeft vijftig aanslagen overleefd en opdracht gegeven tot honderden terreuraanslagen met duizenden doden.

Terreur tegen eigen bevolking
De wereldleiders lijken er geen problemen mee te hebben dat Arafat politieke tegenstanders de mond laat snoeren en kritische journalisten laat opsluiten en martelen. Enige tijd geleden publiceerde de Palestijnse Human Monitoring Group een 65 bladzijden tellend overzicht van allerlei misstanden van de Palestijnse Autoriteit in de autonome gebieden. Deze organisatie meldt dat er lang geen sprake meer is van enige politieke vrijheid. De burgerrechten worden met voeten getreden en er heerst in toenemende mate een atmosfeer van agressie en brutaliteit van de PLO politie en geheime diensten tegen Palestijnen die Arafats bewind durven kritiseren. Meningsvrijheid wordt niet meer getolereerd en bijeenkomsten van de oppositie verboden. Al deze handelingen zijn in strijd met de bepalingen zoals die zijn opgetekend in de Palestijnse grondwet waarin staat dat ieder mens het recht heeft zich zowel in woord als schrift te uiten. Deze vrijheidsverklaringen weerhouden de leiders er echter niet van, academische en politieke persoonlijkheden, die tegen Arafats bewind protesteren, te arresteren en te mishandelen.

Vermeende collaborateurs krijgen schijnprocessen en worden in bijzijn van het nodige publiek ter dood veroordeeld en vervolgens door een vuurpeloton geëxecuteerd.In juli 2001 werden vijf zogenaamde ‘informanten’ter dood en één tot levenslang veroordeeld in een rechtzaal vol schreeuwend publiek. Eén man werd in de gevangenis doodgemarteld, en zes anderen vermoord door ‘wat men noemt ‘waakzaamheid-comités. Begin april 2002 werden zowel in Tulkarem als in Bethlehem Palestijnen standrechtelijk geexecuteerd die waren beschuldigd van collaboratie met Israël.In Tulkarem drongen gemaskerde beulen een gevangenis binnen en vermoorden acht verdachten van collaboratie met Israël. Met veel bravoure werden de lijken vervolgens door de straten gesleept door honderden mensen gadegeslagen. Daarna werden de dode lichamen op het marktplein zij aan zij opgehangen.Toen het Israëlische leger kort daarna de stad binnnentrok, waren de lijken weer op het marktplein neergelegd en toonde het Palestijnse persbureau hen aan de buitenlandse pers als 'geofferden' voor de Palestijnse zaak, omgekomen en mishandeld door het Israëlische leger.

Hoezeer de Palestijnse Autonome gebieden zijn verworden tot één groot 'bandietennest' bleek begin februari 2002 in Jenin. Hier stormden honderden Palestijnen een rechtzaal binnen en schoten drie verdachten dood, van wie er twee al door de rechtbank ter dood waren veroordeeld. Iemand hitste de menigte buiten op door te vertellen dat de ‘mannen’ slechts gevangenisstraf hadden gekregen waarop de menigte naar binnen stormde. De Palestijnse ‘politie’ die normaal geen hand uitsteekt als het om lynchpartijen tegen Israëliërs gaat, greep nu wel in en verstopte de verdachten in een toilet. Maar daar werden ze door een dolle menigte uitgehaald en met kogels doorzeefd. De lijken werden vervolgens in triomftocht door de straten van Jenin gesleept. Dit soort voorvallen vormen geen uitzondering in Arafats terroristen paradijs. In Ram-allah eisten terroristen van de Al Aksabrigade de verantwoordelijkheid op voor de moord op een Palestijn die men aan zijn enkels had opgehangen aan een mast in het centrum van de stad. Tijdens operatie 'Defensieve Shield' troffen Israëlische militairen een aantal gevangenen aan in een cel in Sichem die al een paar dagen met hun voeten aan het plafond hingen.Ze waren bewerkt met messen, brandende sigaretten en glas. Zij werden vastgehouden op beschuldiging van ‘collaboratie’ met Israël.De buitenwereld krijgt maar al te vaak te horen dat het om collaborateurs gaat maar dikwijls blijkt het om politieke tegenstanders te gaan die Arafats regiem durven kritiseren. Gedurende de ‘Eerste Intifada’van 1987 tot 1993 zijn er meer dan 800 zogenaamde collaborateurs geliquideerd en sindsdien is de situatie alleen maar verslechterd.

In Sichem (Nablus) werden onschuldige broers aan vleeshaken ophangen tot ze dood waren. Volgens Palestijnse bronnen gaf Arafat persoonlijk het bevel de buiken van zwangere Arabische vrouwen open te snijden terwijl hun echtgenoten, die niet naar Arafats poppen wensten te dansen, moesten toekijken. En hij was ook de man die Arabische kinderen de handen liet afhakken terwijl hun ouders vol afgrijzen toekeken. Arafat schijnt alles te mogen. Het zou de normaalste zaak van de wereld zijn als deze misdadiger voor de rechter zou worden gebracht. Maar inplaats van hem te berechten is de wereld uitgebarsten in een bijna ziekelijke verering voor de 'Schurk der Schurken'. Dat Arafat Joodse gelovigen in een synagoge in Istanboel liet vermoorden en zwangere vrouwen met hun kinderen in Aifeh Menashe bij Jericho, blijkt al evenmin een reden hem op te pakken. En zo bestaat er een eindeloze lijst vol wandaden van Arafat en zijn trawanten. Men is het macabere verleden van het Joodse volk blijkbaar vergeten. Men heeft de blik nu gericht op wat men noemt, het zwaar onderdrukte Palestijnse volk. Dat de Palestijnse gebieden zich hebben ontpopt als een rovershol van waaruit strooptochten in Israël worden ondernomen om alles wat los en vast zit te stelen en van waaruit Arafat zijn volgelingen oproept om in Samaria, Judea en Gaza, onschuldige joden van de weg te schieten, deert kennelijk niemand. Dat er vanuit dit door de wereld zeer gerespecteerde ‘rovershol’ moordenaars naar Israël worden gestuurd om zoveel mogelijk slachtoffers te maken, levert al evenmin veel afkeurende reacties van het westen op.

Hoe trots de moordenaars zijn op hun beestachtige daden bleek nog eens na de bomaanslag van 22 november 2000 op een bus in Hadera. Hamas- terroristen gaven toen de volgende verklaring af:

'De Islamitische en Nationale verzetsbrigades zijn erin geslaagd onze martelaren en de heilige Al-Aksa moskee te wreken, door in het hart van bezet Hadera, een bomauto op te blazen naast een voertuig waarin zich een kudde zionisten bevond. Wij eisen de verantwoordelijkheid op voor deze heldhaftige operatie waarbij twee varkens werden gedood en zestig werden gewond'.

De PA weigert de terroristische organisaties als Hamas te ontwapenen, zoals de OSLO-akkoorden eisen. Het tegendeel gebeurt. Vele Hamas terroristen zijn opgenomen in Arafats 'veiligheidsdiensten' en bekleden daarin dikwijls hoge posten.

Hasmoneeën tunnel
Een van de meest brutale terreurdaden was de gewapende aanval op Israëlische veiligheidstroepen in september 1996 waarbij zeventien Israëli's werden gedood. Die aanval vormde onderdeel van onlusten die door de PA waren georganiseerd in reactie op het door Israël openstellen van de oude Hasmoneeën-tunnel langs de westelijke muur van het Tempelplein. Een misdaad tegen onze religie’ zo noemde de Palestijnse terreurbaas de opening van de tunnel. Over de opening hadden de Israëlische autoriteiten al in januari 1996 met de Palestijnse Autoriteit een compromis bereikt.De moslims kregen toegang tot de stallen van Salomo en de Israëli’s konden op hun beurt de tunnel openen. Na deze overeenkomst werd door archeologen en technici, het puin dat eeuwenlang in de tunnel had gelegen, opgeruimd. Omdat de toeristen die de tunnel ingingen, langs dezelfde route weer terug moesten, werd een uitgang gemaakt aan de kant van de Via Dolorosa. Woordvoerders van de PA maakten bekend dat Israël zo brutaal was geweest een tunnel te openen onder de Al-Aksa moskee waarop Israël internationaal werd veroordeeld. Niemand bleek te hebben gecontroleerd of het verhaal van de PA ook waar was. De waarheid is dat het gewraakte archeologische tunneltje al 2200 jaar oud is en hemelbreed meer dan 300 meter verwijderd ligt van de Al-Aksa moskee. Het oproer wat daarna volgde koste 17 Israëliërs en uiteindelijk ook nog eens 53 Palestijnen het leven. Achteraf bleek de hele affaire door de PA in scène gezet met als doel, Israël aan de schandpaal te nagelen en een veroordeling van de wereldgemeenschap te bewerkstelligen. Precies dat gebeurde! Israëls pogingen om de wereld duidelijk te maken dat er slechts sprake was van leugens, faalde jammerlijk. De wereld bleef geloven in Arafats tunnel versie, wat lang van tevoren was beraamd. Iedere rel, iedere dreiging, elk oproer en elke bomexplosie, wordt allemaal door Arafat georkestreerd.

Palestijnse terreur is opzet, het is strategie
Het geweld en de onrust is niet het gevolg van frustratie, maar het is opzet, het is strategie. De in mei 2001 in Koeweit aan een hartaanval overleden Feisal al-Hoesseini vertegenwoordiger van de PLO in Oost Jeruzalem zei op 16 mei 2000 dat de Palestijnse vluchtelingen naar hun dorpen en steden in Israël zullen opmarcheren om daar hun vroegere eigendommen weer in bezit te nemen. Het Palestijnse volk zal tegen die tijd klaar zijn voor de strijd. In het Libanese dagblad Al-Safir van 21 maart 2001verklaarde hij; Het Midden Oosten staat aan de vooravond van een veldslag. De ogen van het Palestijnse volk zijn gericht op het vestigen van ons eigen Palestina dat zich uitstrekt van de rivier de Jordaan tot aan de Middellandse zee. Deze man die de vernietiging van Israël voorstond, genoot net als Ashrawi de reputatie een beschaafd en gematigd Palestijns leider te zijn. Zelfs kerken in Nederland noemden hem een voorstander van een vreedzame oplossing van het Palestijns-Israëlische conflict.

Achmed Jibril, leider van het door Syrië en Iran gesteunde Volksfront voor de bevrijding van Palestina, zei in een interview met Associated Press op 16 april 1998, dat de staat Israël van de aardbodem dient te verdwijnen. Nabil Sha’ath, ook een van Arafats marionetten, zei in april 2000 dat Israël niet moet denken dat zij de nederzettingen in de 'bezette gebieden'(Samaria en Judea) kunnen behouden evenmin als de stad Jeruzalem. En zij hebben het ook mis als ze denken dat ze drie miljoen Palestijnse vluchtelingen tegen kunnen houden terug te keren als de staat Palestina eenmaal een feit is. Hanai al-Hassan, een hoge adviseur van Arafat maakte bekend dat de Palestijnen al hun geweren tegen Israël zullen inzetten als Israël niet volledig aan de Palestijnse eisen voldoet. De bedoelingen zijn duidelijk! De Palestijnen willen Israël van de kaart van het Midden Oosten verwijderen en zij weten zich daarbij gesteund door de hele islamitische wereld en een groot deel van de rest van de wereldbevolking. Wij willen een Islamitische staat op elke vierkante centimeter van ons Heilige land, aldus de islamitische studentenraad van de Universiteit van Hebron.

Palestijnse propaganda
De internationale media en politiek reageert nauwelijks op de opruiende taal van Arafat en zijn volgelingen. Ook sluit men de ogen voor de anti-Israël propaganda die constant door de Palestijnse media wordt verspreid. De Palestijnse pers staat vol haatverwekkende berichten over het Joodse volk. De media worden consequent ingezet voor het verspreiden van leugens en het ophitsen tot geweld. De Hamas beweging en de Islamitische Jihad kunnen hun gewelddadige anti Joodse propaganda openlijk aanbieden en verspreiden. Op de Palestijnse televisie vertelde een 'historicus ' van de Universiteit van Gaza dat de Joden hun land in tweeën hadden gedeeld en dat deze duivel zo snel mogelijk verdreven moest worden. In een ander bericht werd gezegd dat de bende met de lange baarden verantwoordelijk zijn voor de uitbreiding van ziekten als kanker . Ook worden slechte medicijnen en verdorven levensmiddelen aan de Palestijnen geleverd om ze te vergiftigen. Een geograaf en een historicus kwamen voor de Palestijnse televisie uitleggen dat de huidige Joden helemaal geen Joden zijn. Volgens beiden zijn de echte nazaten van de zogenaamde Bijbelse Joden, de huidige Palestijnen. Al Rahman, lid van het uitvoerend comité van de PLO en minister voor vluchtelingenzaken bij de PA, beweerde zelfs dat Jezus de eerste Palestijnse vluchteling was. Hij was de eerste Vredevorst en de eerste Palestijnse Fidai (iemand die voor de zaak van allah zijn ziel offert) die door pijn en lijden verlost werd.

In een andere televisie-uitzending beweerde een Palestijnse historicus dat de Holocaust gebouwd is op valse beweringen. Israël heeft zichzelf als slachtoffer voorgesteld en van de Holocaust een soort heldenverering gemaakt terwijl het slechts gaat om leugens en vage vermoedens. De Palestijnse schrijver Hassan al-Agha vertelde dat het wetenschappelijke bewijs is geleverd dat er niet meer dan 400.000 Joden zijn omgebracht inplaats van 6 miljoen. In een boek 'Zionazisme, bestrijd het voordat het jou vermoordt' staat dat het joodse volk allang is uitgestorven en de holocaust een leugen is. Volgens de auteur van het boek is de huidige bevolking van Israël een internationaal allegaartje van bezetters, kruisvaarders en piraten dat de agenda van de imperialistische landen, met name de Verenigde Staten, uitvoert. De Palestijnse radio maakte de volgende absurde berichten wereldkundig.

'De Israëlische regering experimenteert momenteel met een nieuw massavernietigingswapen om te kunnen afrekenen met de onbuigzame Palestijnse kinderen. De Israëli’s gebruiken het Aids-virus. De verspreiding is niet via seks. Die methode wordt momenteel wel gebruikt om de ziekte onder Egyptenaren te verspreiden, waarvoor de Israëlische geheime dienst, Mossad toeristen mobiliseert en inschakelt. Hier bij ons gebruiken ze de injectienaald. Het dodelijke virus wordt met injecties verspreid. De langzame en pijnlijke dood van Palestijnse kinderen wordt hen toegebracht in Israëlische ziekenhuizen. De injectie des doods wordt hun gegeven door Israëlische verpleegsters en artsen. Het groene licht daarvoor is gegeven op het hoogste niveau in de Israëlische regering'.

Eerder al, beweerde de Palestijnse vertegenwoordiger bij de Wereld Gezondheids Organisatie WHO hetzelfde.Ook wordt Israël al enige tijd beschuldigd van het gebruik van verboden wapens. Het zou gaan om explosieve kogels, munitie met verarmd uranium en kankerverwekkende stoffen. Ook zou Israël chemische wapens en gifgasen inzetten. Op de Palestijnse tv waren schokkende ziekenhuisbeelden te zien van mensen met ademhalingsproblemen, stuiptrekkingen en hysterie. Een dokter verklaarde dat het zenuwstelsel van de patiënten door gas zou zijn aangetast. Op een persconferentie ontkende het Israëlische leger de waanzinnige beschuldigingen.Alles bleek in scéne te zijn gezet. Dit soort beschuldigingen zijn onderdeel van een langdurige campagne waarmee wordt beoogd Israël te demoniseren.Volgens het Palestijnse weekblad Al-Manar heeft Israël sinds de 'bezetting' van het Palestijnse land met voorbedachtenrade het water vergiftigd. Tijdens een bezoek van Hillary Clinton aan de Palestijnse gebieden in oktober 1999 zei Arafats vrouw Suha ook al dat de Joden hun waterbronnen vergiftigden.

In de rij van meest geliefkoosde onderwerpen van de Palestijnen behoort ook het zionisme met het nazisme te vergelijken. In een in Ram-allah uitgegeven semi-officieel Palestijns nieuwsblad schreef Nabil Salem, een Palestijnse schrijver, dat het zionisme met de dag meer begint te lijken op de verschillende terreurmethoden van de nazi, s. Dit wijst, zo schrijft hij, op de gemeenschappelijke wortels van de nazi en het zionistische denken. Hij vergelijkt in het artikel David Ben Goerion, de oprichter van de staat Israël, met Hitler. Er is geen verschil want wie de wandaden van het zionisme heeft gevolgd kan alleen maar zien dat het zionisme als racistische terreurbeweging, de methoden van de nazi-beweging aanvult.

Het Israëlische blad Yehidot Aharonot heeft een onthutsend overzicht gepubliceerd van de anti-Israël en antisemitische propaganda in de Palestijnse media en zelfs in leerboeken die met Nederlands geld zijn betaald. In een leerboek wat is uitgegeven door het Palestijns ministerie van onderwijs wordt het zionisme ook met het nazisme vergeleken en worden zionisten ervan beschuldigd de originele inwoners van Palestina te willen uitroeien. Voor Joden moet je oppassen zo staat er, want zij zijn verraderlijk. Het laatste en onvermijdelijke resultaat van de Jihad bestaat uit de overwinning van de moslims op de Joden. In een Palestijns taalboek worden de leerlingen met de volgende schokkende vragen geconfronteerd.

De zionistische vijand kan je herkennen aan;

  • zijn stank.
  • zijn gewoonte iedereen te bedriegen.
  • zijn lafheid.
  • zijn lichaamslengte.

In een ander boekje krijgen de kinderen enige uitleg over de inhoud van de Joodse Talmoed. (De Talmoed is een uitgebreid encyclopedisch werk over de oudjoodse wetenschap dat godsdienstige overleveringen, filosofische en etnische beschouwingen en leefregels enz bevat) In het Palestijnse schoolboekje staat de leugen dat de Talmoed o.a. de volgende passages bevat.

Wij, de Joden zijn Gods volk op aarde en alle andere volkeren moeten ons dienen als slaven. God heeft de wereld zo geschapen dat wij anderen mogen misbruiken en hun regeringen mogen overnemen. Wij moeten onze zonen in de verschillende religies laten infiltreren zodat wij uiteindelijk overal de baas zijn en alle landen in onze macht hebben.

De juichers van Arafats regiem gaan volledig voorbij aan dit anti-zionistische gedachtegoed waarin bovendien het bestaan van de staat Israël volledig wordt geloochend. In Palestijnse schoolboeken worden landkaarten afgedrukt waarop Israël is vervangen door Palestina. In het Palestijnse schoolboek 'Ons land Palestina'staat onder hoofdstuk 'De Joden in ons land'het volgende.

Het Joodse doel is de stichting van een Joods wereldrijk, waarvan het grondgebied zich uitstrekt van de Nijl tot de Eufraat en van Medina tot Koeweit. Het stelen van het grootste deel van het Arabische vaderland, dat is het werkelijke doel van de Joden.De Joodse aanspraak op historische rechten in Palestina is niet te rechtvaardigen; het is een bedrieglijke en weerlegde aanspraak, die historisch gezien geen vergelijking heeft; het is een ongehoorde leugen. Wat betreft de band van de Arabieren met Palestina en hun historische recht erop, die zijn eeuwig en duidelijk. Vanaf het begin van s’lands geschiedenis hebben zij daar gewoond, voordat er Joden op de wereld kwamen. De Joden kwamen ons vaderland binnen en verlieten het weer, net als andere doortrekkende volken het binnengingen en weer verlieten.

De mede door Den Haag gefinancierde Palestijnse televisie doet aan holocaust revisionisme en Palestijnse functionarissen verzinnen gruwelijke bloedsprookjes die de haat tegen Joden en de staat Israël moeten aanwakkeren. De door Arafat gecontroleerde Palestijnse media gaan zich te buiten aan grove geschiedvervalsing en door Arafat aangestelde islamitische geestelijken noemen Joden 'varkens en apen'.

Verduistering van donorgelden
Met name Europa doet net alsof de anti-Israël hetze niet bestaat en gaat gewoon door Arafats corrupte regiem financieel te ondersteunen. Europa maakt nog iedere maand 10 miljoen Euro over op rekening van de Palestijnse Autoriteit. De praktijk heeft uitgewezen dat de honderden miljoenen dollars die jaarlijks vanuit de donorlanden binnen stroomden voor een groot deel zijn verdwenen in de zakken van corrupte Palestijnse ambtenaren en Arafat zelf. Zo liet Abu Ala, oftewel Mahmoud Qurei- die door Arafat word genoemd als zijn mogelijke opvolger-een vakantiehuis bouwen van 1.5 miljoen dollar. In december 1999 melden kranten dat Palestijnse computerkrakers, PLO miljarden hadden opgespoord op geheime bankrekeningen in o.a. Zwitserland en Amerika. Al dit geld zou afkomstig zijn van donoren uit diverse landen waaronder ook Nederland. Volgens de Britse krant 'The Sunday Telegraph'zit het netwerk van uitstaande PLO rekeningen zo ingewikkeld in elkaar dat alleen Arafat en een paar van zijn naaste medewerkers precies weten hoe de vork in de steel zit. De Palestijnse bevolking heeft onthutst gereageerd op de onthullingen omdat dit geld was bestemd voor de opbouw van de Palestijnse gebieden, voor het scheppen van banen, voor scholen en medische voorzieningen. Het is onbegrijpelijk dat de gulle gevers van al dit geld niet of nauwelijks controleren waar het blijft. De Palestijnse bevolking zelf durft nauwelijks op de corrupte handelswijze van hun leiders te reageren. Men is doodsbang te worden opgepakt en zonder enige vorm van proces te worden opgesloten, of te worden mishandeld, zoals al met vele tegenstanders van Arafat is gebeurt.

De Israëlische veiligheidsdiensten schatten Arafats privé-vermogen op vele miljarden dollars. Een groot deel daarvan is geïnvesteerd in onroerend goed in Europa, Canada en Australië en in aandelen van internationale bedrijven. Het fortuin werd de afgelopen decennia opgebouwd met de PLO belasting op de inkomsten van Palestijnse werknemers in Arabische landen, Arabische bijdragen voor de Palestijnse strijd tegen Israël; opbrengsten van wapenhandel; beloningen voor het voor andere organisaties plegen van terroristische aanslagen en de enorme bedragen uit o.a. Europa en Amerika. Volgens een artikel van de Amerikaanse onderzoekster Dr Rachel Ehrenfeld, in de Washington Times van 15 maart 2001, verdiende de PLO ook veel geld met drugshandel, afpersing, het witwassen van zwart geld en fraude. Door het ontbreken van een goede controle op met name de donorgelden heersen corruptie, vriendjespolitiek en in sommige gevallen gewoon het recht van de sterkste.

Een voormalige Palestijnse minister van landbouw, Abdoel Jawad Saleh, onthulde in een onderzoek van het weekblad Newsweek dat Arafat regeert over wat hij noemt 'Een Maffia staat'. Volgens hem omringen talrijke Palestijnse ministers zich met bandieten. Ze kennen contracten toe die vooral voor henzelf lucratief zijn met gevolg dat de Palestijnse consument veel te hoge prijzen voor zijn producten betaalt. De rechtbanken die tegen deze corrupte praktijken zouden moeten optreden staan machteloos om de eenvoudige reden dat Arafat elke uitspraak die hem niet goed uitkomt, gewoon naast zich neerlegt.

Arafat eert terroristen
De wereld ziet Arafat als een respectvol leider die corruptie en terrorisme heeft afgezworen. Maar de PLO leider laat geen enkele gelegenheid onbenut om terroristen te eren. Hij kende de hoogste Palestijnse onderscheiding toe aan de terrorist Halil al-Rai, bekend vanwege de moord op een aantal Israëliërs. Hij kreeg het zogeheten 'Jeruzalem medaille'omgehangen om hem te eren voor zijn strijd tegen de zionistische bezetter. Aboe Daoet, een voormalig leider van de terreurbeweging 'Zwarte September' een van de breinen achter de moord op het Israëlisch Olympisch team in Munchen 1972, kreeg de Palestijnse cultuurprijs naar aanleiding van een door hem geschreven boek waarin hij precies uitlegt hoe de aanslag op de Israëli’s in z’n werk gegaan is. Overigens wordt Arafat ook zelf verdacht van betrokkenheid bij deze aanslag. Een in Duitsland gestart onderzoek hierna is plotseling gestaakt. Het enige wat de Duitse regering hierover kwijt wilde was dat men om politieke redenen afzag van verder justitieel onderzoek. Een Palestijnse politieman die op 18 november 2000 een bloedige aanslag pleegde op een Israëlische bewakingseenheid in de Strook van Gaza en daarbij zelf werd gedood, is postuum door het Palestijnse gezag met twee rangen bevordert. De sluipmoordenaar kreeg een erebegrafenis en de officiële Palestijnse media verklaarde hem tot nationale held. Bij de aanslag vielen aan Israëlische kant een dode en twee zwaargewonden waarvan er later nog een overleed. Op de voorpagina van 'Al Ayyam' de dagelijkse nieuwskrant van de PA werd de terrorist Muhammed Ziad Alkhalili herdacht die in het joodse dorp Hamra in de Jordaan vallei, een bloedbad had aangericht: ,, met grote trots en achting en met vastberaden geloof in allah, is de Hamas organisatie Al Kassam erin geslaagd om ver buiten Jenin een zelfmoordaanslag te plegen. Wij bidden dat allah deze heldhaftige martelaar een mooie plaats in de hemel heeft geschonken bij de andere martelaren, de profeten en andere gelovigen'. Alkhalili droeg een uniform van het Israëlische leger toen hij het dorp binnendrong en drie joodse bewoners vermoorde waaronder de 45 jarige vrouw Miri Ochana en haar 11 jarige invalide dochter Yael. Ook de 27 jarige terroriste Wafa Idris werd uitvoerig geprezen voor haar moordaanslag in de Jaffastraat in Jeruzalem waarbij een dode viel en 150 mensen gewond raakten. De kranten van de PA toonden een paginagrote foto van haar op de voorpagina. Arafats Fatah-beweging organiseerde zelfs een optocht voor jonge Palestijnse meisjes waarbij de terroriste werd verheerlijkt.

De Al Aksa-intifada was al ruim van tevoren gepland
Volgens Palestijnse woordvoerders was het bezoek van Ariel Sjaron aan de Tempelberg eind september 2000 de aanleiding van de nieuwe Palestijnse opstand. Maar dit bezoek was nota bene van tevoren met de Palestijnse Autoriteiten overlegd. Bovendien waren de Palestijnen al een week voor Sjaron’s bezoek aan hun nieuwe reeks gewelddadigheden begonnen.De Al Aksa-intifada ( het Arabisch woord voor afschudden) was al ruim van tevoren gepland. Hanai al-Hassan, een hoge adviseur van Arafat verklaarde al in de zomer van 2000 dat er een nieuwe intifada op stapel stond en dat deze niet alleen met stenen zou worden uitgevochten, maar dat er een heel scala aan nieuwe wapens ingezet zou worden. Ook de Israëlische veiligheidsdiensten en de media berichtten al een paar maanden voor het begin van de opstand dat de Palestijnen een nieuwe intifada aan het voorbereiden waren. Dat Israëls berichtgeving niet slechts berustte op anti-Palestijnse sentimenten of op verzinsels werd uit onverwachte hoek bevestigd. De ondertussen gearresteerde Fatah leider Marwan Barghouti vertelde de Jeruzalem Times in juni 2001 , dat de start van de Intifada niets te maken had met Sjaron’s bezoek aan het Tempelplein. De Palestijnse minister van communicatie Imad Falouji zei op 3 maart 2001 dat de voorbereidingen voor de nieuwe opstand tegen Israël reeds in juli 2000 waren begonnen, na het mislukken van de top in Camp David tussen Clinton, Barak en Arafat. Hij zei dat op een PLO bijeenkomst in een Palestijns vluchtelingenkamp in Libanon. Falouji noemde het een vergissing te denken dat de opstand was is uitgelokt door het bezoek van Sjaron aan de Tempelberg, zoals de Palestijnse propagandamachine en de wereldse media de wereldburgers steeds hebben voorgehouden. Bovendien heeft de media een groot aantal berichtten wereldkundig gemaakt die rechtstreeks afkomstig waren uit de misselijkmakende Palestijnse propagandamachine. Documenten uit de archieven van het in de zomer van 2001 door Israël gesloten Orient House in Jeruzalem, maken duidelijk dat Arafat al in 1995 de huidige intifada aan het voorbereiden was.

Enkele weken voorafgaand aan de nieuwe opstand werden de Palestijnen door hun leiders via de media en moskeeën opgehitst tot het aangaan van een gewelddadige confrontatie met Israël. Als start voor de opstand liet Arafats goed geoliede propagandamachine via pamfletten het gerucht verspreiden dat Sjaron de eerste steen had gelegd voor de bouw van een Joodse Tempel.Tijdens islamitische gebedsdiensten werd dit vuurtje nog eens flink opgestookt waardoor de zaak volledig escaleerde. 'Revolutie tot de overwinning' galmde er door de Palestijnse gebieden, oorlog aan de zionistische bezetter. Ook de rest van de wereld raakte in rep en roer en haastte zich Sjarons bezoek te veroordelen als een ernstige provocatie.

Camp David overleg
Op 25 juli 2000 had Clinton voornamelijk ter meerdere glorie van hemzelf, nog geprobeerd de partijen tot elkaar te brengen, maar verder dan wat algemene verklaringen kwam het niet ondanks het feit dat Ehoed Barak bereid bleek vergaande concessies aan de Palestijnen te doen.Hij kwam Arafat –die weinig zin had om naar Camp David te komen-verder tegemoet dan al zijn voorgangers bij elkaar-inclusief Rabin en Peres.Zo was de Israëlische regering voor het eerst bereid een Palestijnse staat te erkennen. Daarmee werd de belangrijkste eis van Arafat ingewilligd.Daarnaast bood Barak aan om 95% van het bijbelse land Samaria en Judea te ontruimen en Oost Jeruzalem inclusief de Tempelberg op te geven. Het leger zou uit dit gebied vertrekken, met uitzondering van een klein aantal strategisch gelegen dorpen w.o. Ariel en Ma’ale Adomien.

En zo aanvaarde Israël alle door Clinton opgedrongen voorstellen.Maar ondanks de verregaande concessies van Israël zei Arafat nee,omdat hij weigerde van het zogenaamde recht op terugkeer van Palestijnse vluchtelingen naar het huidige Israël af te zien. Barak wilde een beperkt aantal van 70.000 Palestijnen toelaten, maar dat was Arafat niet genoeg. Zijn plan was er 3 miljoen naar Israël te sluizen en zodoende langs demografische weg het einde van de staat Israël naderbij te brengen. Arafat liet de top mislukken want hij was niet naar Camp David gekomen om een overeenkomst te bereiken.Hij had totaal geen interesse om tot een akkoord met Israël te komen, hetgeen vanaf het allereerste begin zijn strategie was. Israël’s toenmalige minister van BZ, Shlomo Ben-Ami, nu hoogleraar verklaarde later ook dat Arafat van het begin af aan niet van plan is geweest echte vrede met Israël te sluiten.Ehud Barak noemde op 3 juli 2002, in zijn eerste officiële interview na zijn ambtsperiode als premier van Israël, Arafat een serieleugenaar en de Amerikaanse bemiddelaar Anthoni Zinni omschreef Arafat als de meest onbetrouwbare persoon die ik mijn leven heb ontmoet.

De voorstellen van Barak waren overigens volledig in strijd met wat de Bijbel te melden heeft.Hierin waarschuwt de Here het Joodse volk de grenzen van het aloude land niet op te geven.

Spreuken 22:28  'Verleg de aloude grenzen niet, die uw vaderen vaststelden.'

Hosea 5:10 'De vorsten'van Juda zijn als zij die de grenzen verleggen. Op hen zal Ik mijn verbolgenheid uitgieten als water.'

Het vermoeden is dat Clinton- die in de Amerikaanse pers ook wel 'Slick Willie '(Gladde Willem) genoemd wordt wegens zijn talent voor politiek bedrog, sluwheid, misleiding en manipulatie -Barak onder druk heeft gezet de eerder genoemde verregaande concessies te doen. In de verklaring die na het Camp David overleg is uitgegeven, staat dat de Palestijnen zich verplichten de uitoefening van geweld en terreur te verbieden en alle noodzakelijke maatregelen te treffen om dit te verhinderen. Maar de dag na Camp David riep Arafat alweer dat geheel Jeruzalem van de Palestijnse staat is en dat dit doel desnoods met geweld bereikt dient te worden. Arafat had bindend verklaart ,terroristen strafrechtelijk te vervolgen en te arresteren. Nauwelijks terug op zijn post in Gaza liet hij de grootste boeven uit de gevangenissen vertrekken of na hun veroordeling onmiddellijk weer op vrije voeten stellen. Vlak voor het begin van de Al Aksa intifada werden nagenoeg alle reeds veroordeelde terroristen die direct aan de planning en uitvoering van terreuraanslagen tegen de Israëlische bevolking deelgenomen hadden, vrijgelaten.

Arafat’s kindermartelaars
Zoals gezegd had de Al-Aksa intifada niets te maken met Sjarons bezoek aan de Tempelberg. Deze nieuwe opstand was al ruim van tevoren gepland. Overal in de Palestijnse gebieden had de PA oorlogsmagazijnen ingericht met wapens en kogels, met voedsel, water en olie en zelfs met generatoren. En geheel volgens planning stuurde Arafat zijn 'hellehonden' de straat op om Israëliërs te vermoorden. Daarnaast werden kinderen met schoolbussen aangevoerd om stenen naar Israëlische militairen te gooien. Arafat noemde deze kleine martelaren de 'Generaals van de stenen'. De kinderen vertelden voor de zoemende camera’s dat zij op school leren dat de zionisten hun vaderland bezetten en dat ze mee moeten helpen hun land te bevrijden. De stakkers zien zichzelf als martelaar wanneer ze bij de gevechten om het leven komen. Volgens Ikrima Sabri, de Moefti van Jeruzalem begeleiden engelen hen naar een bruiloft in de hemel. In een videoproductie van het Palestijnse Ministerie van Informatie worden kinderen aangemoedigd om martelaren te worden. Te zien is hoe een Palestijns jongetje in de hemel aankomt, waar het blijkbaar goed toeven is: met watervallen, stranden en een reuzenrad. De beelden worden gevolgd door die van kinderen die hun speelgoed neerleggen en stenen oprapen. Op de achtergrond klinkt een lied met de tekst:'Hoe aangenaam is de geur van de martelaren, hoe aangenaam is de geur van het land dat is verrijkt met het bloed dat vloeit uit een jong lichaam.

Beloningen voor gedode kinderen
Het verhaal over de grote beloningen voor gewonde of gedode ‘martelaren’is inmiddels wel bekend. Maar dat Arafat de familie van hen met ongedekte cheque’s betaald heeft de publiciteit nog nauwelijks gehaald. Arafat betaald 300 dollar voor iedere gewonde en 1000 dollar voor een dode. De 'Slager van Bagdad ' Saddam Hoessein heeft zijn bijdrage van 10.000 dollar op 11 maart 2002 verhoogd naar 25.000 dollar.Daarnaast krijgt iedere Palestijn die gewond raakt 1000 dollar en ontvangt een gezin waarvan het huis is verwoest, 5000 dollar. Medewerkers van het Arabische Bevrijdingsfront leveren dit geld na ca drie dagen na het overlijden bij de familie van de martelaar af . Het Nieuw Israëlitisch weekblad (NIW) meldde in haar uitgave van 23 februari 2001 dat de Palestijnse Autoriteit de nabestaanden betaalt met ongedekte cheque’s. De cheque die wij kregen was ongedekt, vertelde oom Nail al- Dura aan een journalist van het Arabische dagblad Al-Sjark al- Awsat.De familie kreeg de cheque van de PA na de dood van de twaafjarige Mohammed al Dura, die op 30 september 2000 in de Gazastrook om het leven kwam.'We kregen een cheque voor mijn broer Jamal die gewond raakte en voor zijn zoon, de martelaar Mohammed', zegt Al-Dura. Bij de bank ontdekten wij dat ze waardeloos waren. Dit overkomt alle families van de doden en gewonden.

Mohammed Al-Dura door een Palestijnse kogel gedood!
Het lijkt erop dat de Palestijnen zelfs in staat zijn de dood van kinderen voor de camera’s te organiseren zoals onderzoeken hebben aangetoond.Miljoenen mensen zagen op 30 september 2000, kort na het uitbreken van de 'Tweede Intifada' hoe de twaalfjarige jongen Mohammed Aldura in doodsangst achter zijn vader Jamal wegkroop om aan een kogelregen te ontkomen.De beelden van het bloedige einde van de jongen gingen de wereld over en leidde tot een storm aan internationale kritiek op Israël. Commentatoren,kerken en regeringsleiders,allen beschuldigden Israël van kindermoord. Zelfs kerken in Nederland zongen mee in het pro-Palestijnse, anti-Israël koor.Om hun afkeer voor Israël te laten blijken waren er kort na de dood van de jongen zelfs spandoeken in Nederlandse kerken te zien waarop Israël werd beschuldigd van excessief geweld tegen Palestijnse kinderen.Israël werd aan de schandpaal genageld maar de Jeruzalem Post meldde al op 28 november 2000 dat een onderzoek door Generaal Yomton Samia, naar de dood van Mohammed, had uitgewezen dat hij door een Palestijnse politieman moest zijn gedood. De internationale media reageerde nauwelijks toen Israël de onderzoeksresultaten bekend maakte.

De wereld bleef zich afvragen hoe de Israëlische soldaten zoiets hadden kunnen doen en dan ook nog eens voor het oog van de camera’s. De mensen die met het onderzoek belast waren naar de dood van de jongen vonden het echter wat erg toevallig dat juist op het moment dat het spervuur begon, een Palestijnse cameraman genaamd Talal Abu Rahma, van een Franse tv-ploeg zijn camera had opgesteld tegenover de plaats waar de vader en de jongen zich achter een met beton gevuld olievat verschanst hadden. Dit kon geen toeval zijn en het leek erop alsof Mohammed bewust tot martelaar gemaakt was. In een door het Duitse tv-staion ARD uitgezonden reportage begin maart 2002, werd gemeldt dat de ‘martelaarsdood’van Mohammed vals was.Uit de beelden en foto’s die men grondig had onderzocht bleek dat de schoten niet uit de richting van de Israëli’s kwamen maar uit die van de Palestijnen. De schutter zat vlak achter de cameraman en daar zaten alleen Palestijnse schutters.Ballistisch onderzoek heeft aangetoond dat de dodelijke schoten vanuit die richting kwamen.Ook de gewonde vader, die in een ziekenhuis in Jordanië werd geopereerd, zei eerst dat zijn zoon in de rug was geschoten, totdat hij werd bedreigd.Vervolgens reageerde hij verontwaardigd met ,,iedereen kent toch de waarheid dat de kogels van de zionisten mijn zoon hebben vermoord?' Maar de waarheid is dat de jongen met een Kalasjnikov is gedood door een Palestijnse politieman, precies zoals het Israëlisch onderzoek destijds al had uitgewezen. Een grondig onafhankelijk onderzoek is door de Palestijnse Autoriteit en vader Jamal steeds verhinderd. Bovendien lieten de artsen in het ziekenhuis in Jordanië, de kogels verdwijnen. Ook heeft men alle sporen op de plaats des onheils, uitgewist.

El Aksa brigade en Tanziem militie
Een van Arafat’s steunpilaren in de strijd tegen Israël is de Tanziem - militie een onderdeel van Arafats Fatah-beweging. Zij worden geschoold en aangevoerd door Arafats moordmachine uit zijn Libanon periode. Mensen die tussen 1970 en 1982 duizenden slachtoffers hebben gemaakt en Libanon in een woestenij hebben veranderd. Deze Tanziem spelen een voorname rol in de gewelddadigheden tegen Israël. Zij waren in het begin van de Al-Aksa intifada ook betrokken bij het initiëren van het Arabisch geweld binnen de zogeheten 'Groene Lijn'in Galilea en andere gebieden. Hun doel is een guerrillaoorlog uit te lokken naar het model van de Hezbollah uit Libanon. Zij schieten vanuit Rode-Kruisgebouwen en gebruiken ambulances o.m.voor transport van Palestijnse politieagenten naar de gewelddadige tonelen met het Israëlische leger en voor het vervoer van zelfmoordenaars naar doelen in Israël.Zo werd de 27 jarige terroriste Wafa Idris begin februari 2002 door een ambulance van het Palestijnse Rode Kruis in Jeruzalem afgeleverd waar zij zichzelf opblies. Bij deze aanslag viel een dode en raakten 150 mensen gewond.

Op 25 april 2002 stopten Israëlische militairen in de buurt van Kalkilya een ambulance van het Palestijnse Rode Kruis voor een routine inspectie. Een van de inzittenden bleek een door Israël gezochte terrorist te zijn. Op 12 april 2002 werd een aanslag met een Palestijnse ambulance verijdeld op de route die Colin Powell zou nemen tijdens diens bezoek aan Israël. In de ambulance lag een lijk, maar ook een grote hoeveelheid explosieven en een gordel met explosieven voor een zelfmoordenaar.Ook zijn er gevallen bekend waarin RHM-uniformen aan Palestijnse relschoppers zijn uitgedeeld, waarna de dragers ervan Israëlische doelen aanvielen.Op 27 maart 2002 dwongen Israëlische militairen bij de A-Ram controlepost, ten noorden van Jeruzalem, een ambulance te stoppen.Tot hun verbijstering troffen zij een bom aan onder een kussen waarop een kind zat dat naar een ziekenhuis gebracht moest worden. De chauffeur zei dat hij de bom vervoerde in opdracht van de Tanziem-militie in Ram-allah. Een ander incident waarbij Palestijnse ambulances betrokken waren speelde zich af in Ram-allah. Na een vuurgevecht tussen Israëlische en Palestijnse troepen in Arafat’s hoofdkwartier vroegen PLO vertegenwoordigers aan Israël om toestemming twee gewonde strijders door ambulances weg te halen. Israël stemde toe op humanitaire gronden.Toen de wagens door de Israëli’s werden gecontroleerd, bleken er naast de twee gewonden ook nog eens 14 ‘anderen’ te zitten. De internationale gemeenschap besteed geen enkele aandacht aan dit fenomeen maar beschuldigd Israël wel regelmatig van ‘onnodig’ ophouden van de ambulances bij controleposten.

Arafat’s kinderleger
Het kinderleger van Arafat houdt zich niet alleen met het gooien van stenen bezig maar krijgt ook les in het gebruik van vuurwapens. In de zomer van 2000 sloten 800 kinderen in de leeftijd van 8 tot 14 jaar hun militaire opleiding af in wat men 'Zomerkampen'noemt. Gekleed in legeruniformen en het hoofd verborgen in een witte linnen zak, marcheerden zij langs hun commandanten. De haat tegen alles wat Joods is wordt er zo ingeramd dat ze met graagte bereid zijn te strijden tegen de 'zionistische bezetter'. Ook in zijn Libanon periode had Arafat al kindsoldaten in zijn geledingen.

De internationale media is nauwelijks geïnteresseerd in al dit soort feiten. Die houdt zich voornamelijk bezig met anti-Israël propaganda. Op CNN krijgen Arafat’s marionetten zoals Erekat, Rabbo en Ashrawi ruimschoots de gelegenheid hun haatgevoelens jegens Israël te etaleren. Ongewapend, noemen zij de met stenen en Kalashnikoffs uitgeruste meute. Ook het aantal gedode Palestijnen is dagelijkse kost .Maar hoe zei Abu Medien, Arafat’s minister van Justitie het ook alweer?

Laat Israël maar een paar duizend Palestijnse martelaren maken, dat zal de zaak van ons er internationaal niet slechter op maken.

VN veroordeelt Israël
Ook de VN laat regelmatig horen aan wiens kant het staat.Kort na de start van de 'Tweede Palestijnse opstand' veroordeelde de plenaire vergadering van de VN Israël met 92 tegen 6 stemmen, voor wat men noemde, het buitensporige geweld tegenover 'Palestijnse burgers'. Arafat mag via moskeeën en via de media ongestoord oproepen tot het gebruik van geweld. Hij mag tegen alle afspraken in Hamas-terroristen vrijlaten zonder dat de wereld reageert. Hij mag zelfs overleg plegen met Hamas en andere terreurorganisaties om de te volgen strategie tegen Israël te bepalen. Met regelmaat is te zien dat waarnemers van de VN de Palestijnse gebieden intrekken om uit de mond van Palestijnen te horen welke wandaden Israël allemaal op haar geweten heeft. Dat er vele onschuldige slachtoffers aan Israëlische zijde vallen blijkt van minder belang. De schaamteloze eenzijdigheid van de VN begint gewoonte te worden. Zelfs de bomaanslag op zondagmorgen 20 november op een bus met Israëlische schoolkinderen in Kfar Darom waarbij twee inzittenden werden gedood en twaalf zwaar gewond, leverde geen enkele reactie op van de zijde van de VN. Ondanks het feit dat er zich onder de zwaar gewonden 5 kinderen bevonden waarvan er twee de benen waren weggerukt en bij een derde de een van zijn voeten. Zie ook: Leugens over Jenin

Lynchpartij in Ram-allah
Ook de afschuwelijke lynchpartij in Ram-allah leverde praktisch geen reacties op van de VN. Door per ongeluk een verkeerde afslag te nemen, waren twee Israëlische reservisten op Palestijns gebied terechtgekomen. Daar werden ze door een Palestijnse controlepost aangehouden en vervolgens naar een politiebureau in Ram-allah gebracht. Daar werden zij onder toeziend oog van de Palestijnse politie door een waanzinnige menigte, die bij gerucht had vernomen dat zij geheim agenten waren, weggehaald en op beestachtige wijze vermoord. De moord op het tweetal tart iedere beschrijving. De details zijn bekend maar te gruwelijk om te noemen. Het laat zien hoe diep de haat tegen het Joodse volk reeds is geworteld. Op basis van de televisiebeelden heeft de Israëlische veiligheidsdienst een lijst van 18 verdachten kunnen opstellen. Reeds een paar dagen na de lynchpartij heeft de veiligheidsdienst 8 verdachten in Ram-allah van hun bed gelicht en naar Israël overgebracht. Op 24 april 2001 heeft Israël bekend gemaakt opnieuw een drietal daders te hebben gearresteerd. Een van hen is de Palestijnse politieagent Khalil Shawmara. Hij zou een belangrijk aandeel hebben gehad in de lynchpartij. De tweede arrestant was Aziz Salcha. Zijn beeld ging de wereld over toen hij zijn met bloed besmeurde handen vol trots voor de tv-camera liet zien. De derde figuur die werd opgepakt, de achttien jarige Mohammed Noara, heeft toegegeven op een van de Israëlische reservisten met een mes ingestoken te hebben. Naar verluidt bevinden zich thans in totaal 15 Palestijnen, die aan deze gruwelijke moord deelnamen, in Israëlische gevangenschap.

Verwoesting graf van Jozef
De joodse bewoners riskeren hun leven wanneer zij zich buiten hun dorpen in het bijbelse land Samaria en Judea begeven. Zo werd rabbijn Hillil Lieberman op gruwelijke wijze vermoord toen hij een bezoek wilde brengen aan het verwoeste graf van Jozef in Sichem (Nablus). Dit graf werd met de grond gelijk gemaakt, onmiddellijk nadat Israël’s vroegere premier Ehud Barak had besloten het tijdelijk te ontruimen. Een uitzinnige menigte, waaronder Palestijnse politieagenten, staken het graf en de bijbehorende synagoge in brand en beukten de muren kapot met mokers. Tweeduizend heilige boeken werden verbrand en meer dan drieduizend jaar joodse geschiedenis totaal verwoest. Wat niet onder de slopershamer viel werd gestolen, computers, aanrechten en zelfs toiletpotten. Iedereen heeft de beelden kunnen zien. Arafat haastte zich voor de tv-camera’s te zeggen dat hij de boel weer snel zou laten opknappen. Hij hield zich inderdaad aan zijn belofte, maar inplaats het beheer weer aan Israël over te dragen, liet hij het gebouw groen schilderen en omdopen tot moskee. Het graf van Jozef ligt op de plaats waar de Here aan Abraham verscheen, in Sichem, bij de terebint van More. Jozefs graf was een getuigenis van Gods belofte aan Israël aangaande hun rechten op het land. Zie ook: Gods beloften aan Israël.

Al dit soort zaken speelden voor de Hoge Commissaris voor de Mensenrechten, voormalig premier van Ierland, Mary Robinson geen enkele rol. Zij stuurde een ongekend fel rapport aan de Algemene Vergadering van de VN waarin zij Israël beschuldigde van extreem geweld tegen de Palestijnen.Robinson vond dat er internationale waarnemers naar de door Israël ‘bezette gebieden’dienden te worden gestuurd om het Palestijnse volk te beschermen. Wijzend op de heikele landkwestie zei ze dat de Joodse ‘nederzettingen’ontmanteld moesten worden. Dat het volk van Israël vecht voor haar voortbestaan en in angst leeft voor totale vernietiging is niet iets waar de VN zich al te druk over maakt. Men lijkt slechts uit op veroordeling van Gods volk. En zo spant de hele wereld tegen Israël samen. Maar men heeft geen rekening gehouden met de God van Israël.

Micha 4:11-12-13 'Wel zijn nu vele volkeren tegen u vergaderd, die zeggen: Zij worde ontwijd, en mogen onze ogen zich aan Sion verlustigen! Maar zij kennen de gedachten des Heren niet en verstaan Zijn raadslag niet, dat Hij hen verzamelt als schoven op de dorsvloer. Sta op en dors, gij dochters Sions; want Ik zal uw hoorn van ijzer maken en uw hoeven van koper, en gij zult vele volkeren verbrijzelen en gij zult hun onrechtmatig gewin door de ban aan de Here wijden en hun vermogen aan de Here der ganze aarde. '

Een oorlog lijkt onvermijdelijk
In een uitzending van CNN op 27 juli 2001, riep Arafat voor een gehoor van Fatah aanhangers op door te gaan met de strijd totdat geheel Jeruzalem is bevrijd. In Hebron verklaarden woordvoerders van de islamitische terroristen organisatie Jihad dat het vertrek van Israël uit Zuid-Libanon voor hen tot een voorbeeld is geworden hoe men Israël moet aanpakken. We weten nu dat geweld de enige oplossing voor ons is om van de Israëlische bezetters af te komen. De terreurbeweging Hamas gaf te kennen dat de Hezbollah broeders de juiste weg hebben aangegeven en Arafat zei zelf tijdens een bezoek aan de Egyptische president Moebarak in Caïro dat hij een Hezbollah-achtige oorlog tegen Israël zou ontketenen indien dit land niet aan zijn eisen zou voldoen. Intussen is de Hezbollah bezig zijn strijders voor een deel naar de Palestijnse gebieden te verplaatsen. Volgens berichten uit Israël zijn onderdelen van de Palestijnse veiligheidsdiensten door Hezbollah geïnfiltreerd. Zij blijken in belangrijke mate mede verantwoordelijk voor de toename van geweld van Palestijnse zijde. Ook controleren zij via Palestijnse Islamitische groeperingen, meerdere Palestijnse terreurcellen door hen wapens te leveren en financieel te steunen. Er worden Palestijnse terroristen naar Iran gestuurd om daar te worden geïnstrueerd en getraind in Hezbollah tactieken.

Sjeik Nasrallah, de leider van de Hezbollah beweging in Libanon meldde dat zijn organisatie de Palestijnen zal helpen bij het veroveren van hun land. Er kan volgens hem geen vrede zijn, voordat de Joden zijn teruggekeerd naar de landen vanwaar zij gekomen zijn. Deze natie die is opgebouwd op Palestijns en Arabisch land dient in z’n geheel te verdwijnen. Al zou de zionistische bezetter besluiten de eisen van Arafat in te willigen en de Golan-Hoogvlakte aan Syrië terug te geven, dan nog zullen wij niet instemmen met een Joodse staat in onze regio, aldus Nasrallah.

Omar Abdel Rahman heeft moslims opgeroepen de Joden te vermoorden, overal ter wereld. Deze sjeik, die een levenslange gevangenisstraf uitzit voor zijn deel in het plan gebouwen in New York op te blazen, is de geestelijk leider van de grootste Egyptische fundamentalistische moslimbeweging. Ook de voorzitter van de Palestijnse Nationale Raad Salim Za, Anoun liet zich onlangs buitengewoon oorlogzuchtig uit jegens Israël. Hij vond dat de Knesset vernietigt moet worden om plaats te maken voor het gebouw van de Palestijnse Nationale Raad.

Volgens een opiniepeiling welke is gehouden aan de Bir Zeit Universiteit in Ram-allah is 80% van de Palestijnse ondervraagden voorstander van aanslagen op Israëlische doelen en, 54,9% denkt dat de Palestijnse samenleving klaar is voor een langdurig en escalerend conflict met Israël. Aan alle activiteiten van de PA is te zien dat men zich serieus voorbereidt op een oorlog met Israël. Zij streven daarbij naar een internationalisering van het conflict en gokken daarbij op een ingrijpen van de VN tegen Israël. Palestijnse veiligheidsofficieren worden naar islamitische broederlanden gestuurd om te leren hoe ze regimenten moeten leiden. Het is al vaak gezegd; de Arabische wereld duldt geen Joden in het Midden-Oosten. De Israëlische bevolking is daar goed van op de hoogte blijkens een opinieonderzoek in september 2000. Maar liefst 70% zei te vrezen voor het voortbestaan van de Joodse natie als er niet krachtig tegen de terreur van de Palestijnen wordt opgetreden.Arafat en zijn ‘bende’ zijn voor 100% schuldig aan het geweld. Het word hoog tijd dat de wereld eindelijk gaat inzien dat deze man hoofd verantwoordelijk is voor de jarenlange problemen, het moorden, de bedreigingen, het niet nakomen van beloftes en zijn leugens. Hoe is het mogelijk dat deze man aan wiens handen het bloed kleeft van duizenden onschuldigen de Nobelprijs voor de vrede heeft gekregen en door met name Europese leiders als respectvol ‘President’ wordt gezien.

Arafat persoonlijk betrokken bij terreur
Bij de inval in Arafats hoofdkwartier in Ram-allah tijdens operatie 'Beschermende Muur' in april van dit jaar, heeft het Israëlische leger het onomstotelijke bewijs gevonden dat Arafat en de PA rechtstreeks betrokken zijn bij de zelfmoordsaanslagen in Israël. Bij het doorzoeken van de gebouwen heeft men een groot aantal documenten en ander materiaal gevonden die bewijzen dat Arafat persoonlijk leiding geeft aan de terreuraanslagen en terroristen financieel en met wapens ondersteunt. Er zijn honderden documenten gevonden met daarin opdrachten aan terreurcellen van Arafats Fatah-beweging en een ‘loonlijst’ met daarop de namen van terroristen. De betalingen aan de Palestijnse terreurbewegingen worden voldaan via de bank van Jordanië en alleen d.m.v. cheques, zodat het niet in de verantwoording naar het Internationaal Monitair Fonds en de Europese Unie zichtbaar is. Zestig van zulke cheques zijn in Arafats hoodkwartier in Ramallah in beslag genomen. Zo helpt de Europese burger de zelfmoordaanslagen tegen Israëlische burgers mee financieren. Ook trof men een groot aantal verboden wapens aan, afluisterapparatuur, vesten met explosieven die worden gebruikt door zelfmoordenaars en 12 liter van het uiterst giftige ‘bromine’ voor de productie van chemische en biologische wapens.Ook werden een aantal zogenaamde ‘smerige bommen’ in beslag genomen. De bommen bevatten potash en cyanide en zijn geschikt voor het vergiftigen van water. Ook werd een groot bedrag aan valse Amerikaanse dollars en Israëlische shekels geld gevonden alsmede matrijzen en andere apparatuur voor de vervaardiging van dit geld. Men trof gegevens aan waarin 30 nieuwe zelfmoordaanslagen waren voorbereid en posters van Palestijnse zelfmoordenaars compleet met hun namen. Ook werden documenten aangetroffen waarin aan Palestijnse woordvoerders opdracht wordt gegeven voor het verspreiden van leugens tijdens interviews en tv-opnames. Voorbeelden daarvan zijn ook nu nog regelmatig in de media te lezen en voor de TV te zien.

In de gebouwen ontdekte men verder geheime tunnels en complete wapenkamers. In een bunker trof men een grote voorraad allerhande wapentuig aan waaronder anti-tank en anti-luchtdoelraketten. In een bureau van Arafat trof men een brief aan die gericht was aan Israëlische Arabieren waarin hij hen opriep tegen de staat Israël in opstand te komen.Volgens Israëlische bronnen zijn er duizenden documenten aangetroffen . Uit een van de documenten bleek dat Arafat in het verleden wapens heeft gesmokkeld met zijn helicopter tijdens zijn buitenlandse vluchten. De wapens waren afkomstig uit Irak en Iran. Onder de documenten bevonden zich ook overboekingen naar de privé- rekening van Arafats vrouw Suha, die in Parijs woont. Alle bewijzen van Arafats betrokkenheid bij de terreuraanslagen lagen klaar om vernietigd te worden toen het Israëlische leger de kantoren in Ram-allah binnenviel. Volgens Arafat en zijn trawanten zijn alle gevonden documenten vervalst ondanks het feit dat vele documenten zijn voorzien van zijn eigen handtekening.

Bezetting Geboorte kerk in Bethlehem
Ook in de berichtgeving over de Geboortekerk in Bethlehem was de waarheid weer ver te zoeken. Op 18 april sprak de Israëlische president Katsav er zijn verbazing over uit dat de christelijke wereld zijn klachten richt tegen het Israëlische leger in plaats van tegen de Palestijnse bezetters die zich in de kerk verschanst hadden.Een priester vertelde aan de media dat de Tanziem terreurbeweging, de kerk met geweld was binnengedrongen en vernielingen had aangericht.De Palestijnse propagandamachine meldde dat Israëlische militairen een priester in de kerk hadden doodgeschoten. Het Vaticaan en de Italiaanse regering dienden ogenblikkelijk een protest in bij de Israëlische regering en spraken van een barbaars optreden. Maar de priester mankeerde niets want hij stond later springlevend een aantal journalisten te woord.

Wat de wereld te zien kreeg was uiteindelijk een totale ontwijding van de Geboorte kerk door Palestijnse terroristen. Zij misbruikten niet alleen nonnen, priesters en monniken als gijzelaars, maar zij stalen en verwoesten ook bijna alle waardevolle voorwerpen in het gebouw.Maar desondanks liet geen enkele kerkelijke instelling ook maar enige vorm van protest horen.De terroristen lieten bij het verlaten van de kerk 50 geweren achter en 40 explosieven die waren aangebracht door de hele kerk.Een priester vertelde aan reporters dat de Palestijnen zich schandalig hadden gedragen. Overal lagen voedselresten, ramen waren vernield en de hele kerk stonk naar urine terwijl er toiletten aanwezig waren.Fatah-Tanziem commandant Abdullah Abu-Hadid vertelde aan de Israëlische krant Yediot Acharonot, dat de ‘bezetting’ van de kerk van tevoren was beraamd in samenwerking met de kerkelijke autoriteiten.

Van de 42 aanwezige terroristen werden er 29 naar Gaza overgebracht waar ze als helden werden binnengehaald.De eigenaar van het 'Cliff-Hotel' aan het strand van Gaza, bleek de opdracht te hebben gekregen de ‘helden’ goed te behandelen en dat alle kosten door Arafat persoonlijk betaald zouden worden. De 13 andere terroristen, ook wel de 'Bende van dertien' genoemd aan wiens handen het bloed kleeft van vele onschuldige Israëlische burgers en Palestijnse christenen, vieren ‘vakantie’ in Europa. De lokale Palestijnse bevolking reageerde opgelucht toen ze hoorden dat ze naar Europa waren overgebracht. Dit moorddadig gespuis zou zich twee jaar lang schuldig hebben gemaakt aan verkrachting, afpersing en executies van burgers in Beit Jala en Bethlehem. De slachtoffers waren te vinden onder christenen, eigenaars van souvenirwinkels, pompstations en restaurants. Ze werden zonder enige vorm van bewijs beschuldigd van collaboratie met Israël en konden het vege lijf redden door de bestraffing af te kopen. Ibrahim Abayat, één van de boeven claimt 9 lokale moslims, die hij beschuldigde van collaboratie, te hebben doodgeschoten.Ook was hij betrokken bij de brute moord op de 71 jarige invalide Avi Boaz, een in Brooklyn geboren architect die bekend stond als vriend van de Palestijnen in Bethlehem en Beit Jala.Zij doorzeefden zijn lichaam met 20 kogels en lieten hem achter op een veldje ergens buiten Bethlehem.

Internationale coalitie tegen Israël
Israëls huidige minister van Defensie Shaoul Mofaz waarschuwde in 2001 dat Israël wel eens een huiveringwekkende coalitie tegenover zich kan vinden, als de situatie met de Palestijnen uit de hand loopt. Hij noemt daarbij Syrië, Irak en Iran. Iran heeft al verklaard zich niet afzijdig te zullen houden. Het leger verwacht dat een grootschalige terreuraanval vanuit de Palestijnse gebieden of aan de grens met Libanon een regionale oorlog kan ontketenen. Israëls vijanden moeten er volgens Mofaz echter goed rekening mee houden dat iedereen die Israëlische soldaten treft, zelf getroffen zal worden. Het Israëlische leger staat constant klaar om gewelddadigheden van wie dan ook de kop in te drukken. De Israëlische majoor-generaal buitendienst Sjlomo Gazit zei dat de Palestijnen geen schijn van kans hebben als het tot een treffen met het Israëlische leger komt. Volgens de Israëlische militaire historicus Dr Aryeh Yitshaki, zijn alle klassieke waarschuwingssignalen aanwezig dat het Midden-Oosten op een oorlog afstevent waarbij ook Egypte, Syrië en Irak betrokken zullen zijn. De legers van deze landen maken zich voor de oorlog gereed. Er heerst angst en moedeloosheid onder Gods volk. Slechts weinigen buiten Israël vragen zich af waar de vijandigheid jegens Israël op uit zal draaien.

De negatieve berichtgeving over Israël internationaal, maakt deel uit van een plan om het volk van Israël te vernietigen en uiteindelijk om zo de terugkomst van Jezus te verhinderen en de oprichting van Gods Koninkrijk. Maar niemand in deze wereld bepaald wat er uiteindelijk met Israël gebeurt. Geen enkele terreurbeweging, noch de VN of Europa zullen er in slagen Israël te vernietigen want de 'Eewige God' is met hen. Het is God die deze geschiedenis schrijft. Israël zal uiteindelijk zegevieren zoals dat de hele geschiedenis al het geval is geweest. Niemand is er tot dusver in geslaagd het volk van Israël uit te roeien. Alle wereldmachten hebben het geprobeerd. Het heeft miljoenen van hen het leven gekost maar ze zijn er nog steeds en zullen blijven, zelfs tot in Eeuwigheid. Zoals God in het verleden Zijn oordeel over de Filistijnen heeft laten gaan, zo zullen ook de huidige Filistijnen net als de rest van de wereld met een oordeel van God te maken krijgen. De strijd rond Israël zal tenslotte in een wereldwijd conflict ontaarden, zoals uit het boek Openbaring en andere bijbelteksten blijkt.Er zal verlossing zijn voor Israël want de Here heeft Zijn volk bijzonder lief en heeft het bestemd tot een grote opdracht voor de hele wereld. En hoewel Israël nu door de meeste volken wordt veracht is het door God uitverkoren om in het laatst der tijden een bron van zegen te worden voor alle volken. De wereld kan er zeker van zijn dat tenslotte God Zijn plannen met Israël volvoeren zal, want Hij is getrouw en Zijn plannen falen niet.